1<\/sup>Pervenit autem Derben et Lystram. Et ecce discipulus quidam erat ibi nomine Timotheus, filius mulieris Judææ fidelis, patre gentili.<\/span> <\/p>\n 2<\/sup>Huic testimonium bonum reddebant qui in Lystris erant et Iconio fratres.<\/span> <\/p>\n 3<\/sup>Hunc voluit Paulus secum proficisci: et assumens circumcidit eum propter Judæos qui erant in illis locis. Sciebant enim omnes quod pater ejus erat gentilis.<\/span> <\/p>\n 4<\/sup>Cum autem pertransirent civitates, tradebant eis custodiri dogmata quæ erant decreta ab Apostolis et senioribus qui erant Jerosolymis.<\/span> <\/p>\n 5<\/sup>Et ecclesiæ quidem confirmabantur fide, et abundabunt numero quotidie.<\/span> <\/p>\n 6<\/sup>Transeuntes autem Phrygiam et Galatiæ regionem, vetati sunt a Spiritu Sancto loqui verbum Dei in Asia.<\/span> <\/p>\n 7<\/sup>Cum venissent autem in Mysiam, tentabant ire in Bithyniam: et non permisit eos Spiritus Jesu.<\/span> <\/p>\n 8<\/sup>Cum autem pertransissent Mysiam, descenderunt Troadem:<\/span> <\/p>\n 9<\/sup>et visio per noctem Paulo ostensa est: vir Macedo quidam erat stans et deprecans eum, et dicens: Transiens in Macedoniam, adjuva nos.<\/span> <\/p>\n 10<\/sup>Ut autem visum vidit, statim quæsivimus proficisci in Macedoniam, certi facti quod vocasset nos Deus evangelizare eis.<\/span> <\/p>\n 11<\/sup>Navigantes autem a Troade, recto cursu venimus Samothraciam, et sequenti die Neapolim:<\/span> <\/p>\n 12<\/sup>et inde Philippos, quæ est prima partis Macedoniæ civitas, colonia. Eramus autem in hac urbe diebus aliquot, conferentes.<\/span> <\/p>\n 13<\/sup>Die autem sabbatorum egressi sumus foras portam juxta flumen, ubi videbatur oratio esse: et sedentes loquebamur mulieribus quæ convenerant.<\/span> <\/p>\n 14<\/sup>Et quædam mulier nomine Lydia, purpuraria civitatis Thyatirenorum, colens Deum, audivit: cujus Dominus aperuit cor intendere his quæ dicebantur a Paulo.<\/span> <\/p>\n 15<\/sup>Cum autem baptizata esset, et domus ejus, deprecata est, dicens: Si judicastis me fidelem Domino esse, introite in domum meam, et manete. Et coëgit nos.<\/span> <\/p>\n 16<\/sup>Factum est autem euntibus nobis ad orationem, puellam quamdam habentem spiritum pythonem obviare nobis, quæ quæstum magnum præstabat dominis suis divinando.<\/span> <\/p>\n 17<\/sup>Hæc subsecuta Paulum et nos, clamabat dicens: Isti homines servi Dei excelsi sunt, qui annuntiant vobis viam salutis.<\/span> <\/p>\n 18<\/sup>Hoc autem faciebat multis diebus. Dolens autem Paulus, et conversus, spiritui dixit: Præcipio tibi in nomine Jesu Christi exire ab ea. Et exiit eadem hora.<\/span> <\/p>\n 19<\/sup>Videntes autem domini ejus quia exivit spes quæstus eorum, apprehendentes Paulum et Silam, perduxerunt in forum ad principes:<\/span> <\/p>\n 20<\/sup>et offerentes eos magistratibus, dixerunt: Hi homines conturbant civitatem nostram, cum sint Judæi:<\/span> <\/p>\n 21<\/sup>et annuntiant morem quem non licet nobis suscipere neque facere, cum simus Romani.<\/span> <\/p>\n 22<\/sup>Et cucurrit plebs adversus eos: et magistratus, scissis tunicis eorum, jusserunt eos virgis cædi.<\/span> <\/p>\n 23<\/sup>Et cum multas plagas eis imposuissent, miserunt eos in carcerem, præcipientes custodi ut diligenter custodiret eos.<\/span> <\/p>\n 24<\/sup>Qui cum tale præceptum accepisset, misit eos in interiorem carcerem, et pedes eorum strinxit ligno.<\/span> <\/p>\n 25<\/sup>Media autem nocte Paulus et Silas orantes, laudabant Deum: et audiebant eos qui in custodia erant.<\/span> <\/p>\n 26<\/sup>Subito vero terræmotus factus est magnus, ita ut moverentur fundamenta carceris. Et statim aperta sunt omnia ostia: et universorum vincula soluta sunt.<\/span> <\/p>\n 27<\/sup>Expergefactus autem custos carceris, et videns januas apertas carceris, evaginato gladio volebat se interficere, æstimans fugisse vinctos.<\/span> <\/p>\n 28<\/sup>Clamavit autem Paulus voce magna, dicens: Nihil tibi mali feceris: universi enim hic sumus.<\/span> <\/p>\n 29<\/sup>Petitoque lumine, introgressus est: et tremefactus procidit Paulo et Silæ ad pedes:<\/span> <\/p>\n 30<\/sup>et producens eos foras, ait: Domini, quid me oportet facere, ut salvus fiam?<\/span> <\/p>\n 31<\/sup>At illi dixerunt: Crede in Dominum Jesum, et salvus eris tu, et domus tua.<\/span> <\/p>\n 32<\/sup>Et locuti sunt ei verbum Domini cum omnibus qui erant in domo ejus.<\/span> <\/p>\n 33<\/sup>Et tollens eos in illa hora noctis, lavit plagas eorum: et baptizatus est ipse, et omnis domus ejus continuo.<\/span> <\/p>\n 34<\/sup>Cumque perduxisset eos in domum suam, apposuit eis mensam, et lætatus est cum omni domo sua credens Deo.<\/span> <\/p>\n 35<\/sup>Et cum dies factus esset, miserunt magistratus lictores, dicentes: Dimitte homines illos.<\/span> <\/p>\n 36<\/sup>Nuntiavit autem custos carceris verba hæc Paulo: Quia miserunt magistratus ut dimittamini: nunc igitur exeuntes, ite in pace.<\/span> <\/p>\n 37<\/sup>Paulus autem dixit eis: Cæsos nos publice, indemnatos homines Romanos, miserunt in carcerem: et nunc occulte nos ejiciunt? Non ita: sed veniant,<\/span> <\/p>\n 38<\/sup>et ipsi nos ejiciant. Nuntiaverunt autem magistratibus lictores verba hæc. Timueruntque audito quod Romani essent:<\/span> <\/p>\n 39<\/sup>et venientes deprecati sunt eos, et educentes rogabant ut egrederentur de urbe.<\/span> <\/p>\n 40<\/sup>Exeuntes autem de carcere, introierunt ad Lydiam: et visis fratribus consolati sunt eos, et profecti sunt.<\/span> <\/p>\n